تبلیغات
game - psp vs ds

game forever

psp vs ds

نویسنده :vahid fatemi
تاریخ:پنجشنبه 31 تیر 1389-05:02 ب.ظ

http://gizmodo.com/assets/resources/2008/01/3d-nintendo-ds2-front.jpghttp://www.mp4converter.net/blog/sites/default/files/image/psp_skype_1.jpg
مدتی است که کنسول های دستی در میان بازیکن ها بسیار محبوب شده اند و بازیسازها نیز عناوین خوبی را برای آن ها در دست ساخت دارند. در این مقاله می خواهم به بررسی موقعیت دو کنسول همراه Sony و Nintendo در ایران بپردازم تا پس از بیان مزیت ها و معایب هر یک آن ها به نتیجه ای کلی در مورد برتری یکی از این دو کنسول برسیم.
 
قدرت پردازش

با صراحت می توان بیان کرد که در این بخش PSP کنسول برنده است. گر چه DS تراشه های گرافیکی پر توانی دارد که در زمان عرضه می توانست بازی ای مانند Super Mario 64 را پردازش کند، با این حال سیاست های Sony طوری بود که سخت افزار PSP را از همان ابتدا مانند کنسولی خانگی طراحی کرد. حتی در زمان عرضه کنسول، با وجود اینکه بازیسازها زمان زیادی برای ساخت بازی ها نداشتند و از طرفی سخت افزار PSP هم برای آن ها کاملا شناخته شده نبود، بازی های منتشر شده از لحاظ قدرت گرافیکی بسیار نزدیک به عناوین PS2 بودند. همه می دانیم که مقایسه PS2 و Nintendo 64 کار غیر عاقلانه ای به نظر می آید، چرا که کنسول Sony یک نسل جلوتر است. مقایسه قدرت PSP و DS هم در بخش پردازش معنایی ندارد و Sony در اینجا فاتح میدان است.
 
صفحه نمایش

پس از قدرت سخت افزاری، صفحه نمایش های هر کنسول می توانند برگ برنده ای برای آن ها محسوب شوند. صفحه نمایش PSP قطعا بسیار زیبا طراحی شده، اما توجه کنید که DS دو صفحه نمایش دارد که یکی از آن ها لمسی است. در این بخش هر یک از کنسول ها مزیت ها و معایبی دارند. صفحه نمایش PSP بسیار روشن و به طرز شگفت انگیزی شفاف است و زاویه دید بسیار خوبی را به بازیکن ارائه می دهد، به طوری که شما می توانید تصاویر روی صفحه نمایش را از هر زاویه ای خیلی واضح مشاهده کنید. همچنین صفحه آن عریض (Widescreen) است و اندازه نسبتا بزرگی دارد. با تمام این تفاسیر PSP از این لحاظ کامل و بی نقص نیست. این صفحه نمایش Refresh Rate (تعداد دفعات در ثانیه که یک تصویر باید مجددا ترسیم شود تا صفحه نمایش چشمک نزند) خوبی ندارد و نکته دیگر اینکه تصاویری که در آن ها حرکات بسیاری دیده می شوند، به سادگی می توانند چشم ها را اذیت کنند. اشیایی که سریع حرکت می کنند در مقابل آن هایی که حرکات آهسته تری دارند و یا تصویر پس زمینه که ثابت است می توانند مشکلاتی را بوجود آورند که Refresh Rate ناپایدار در صدر آن ها قرار دارد. رنگ های قرمز هم تهدیدی جدی برای به وقوع پیوستن این خطا محسوب می شوند که البته در PSP-3000 این موضوع تا حدودی رفع شده است. جدا از مشکلات فنی، تمیز نگه داشتن صفحه نمایش PSP هم کار بسیار دشواری است. اما DS با داشتن دو صفحه نمایش که یکی از آن ها لمسی است، قدرت خود را در این بخش نشان می دهد. توانایی کنترل لمسی فعالیت هایی که در صفحه رخ می دهند، برای بازیسازها این امکان را فراهم می آورد تا عناوینی خاص و منحصر به فرد برای این کنسول طراحی کنند. همچنین برخوردار بودن از دو صفحه نمایش مجزا بدین معنی است که کنترل بازیکن در بازی بیشتر می شود و شما می توانید در حین بازی دو دیدگاه متفاوت داشته باشید و یا در صفحه نمایش ثانوی اطلاعات مورد نیاز خود را مشاهده کنید. به هر حال در مقایسه با PSP کیفیت صفحه نمایش های DS بسیار پایین به چشم می آیند. بازیکن از زوایای دید مختلف نمی تواند تصویر را به خوبی مشاهده کند و تعداد رنگ ها و وضوح کلی آن ها هم با صفحه نمایش PSP قابل مقایسه نیستند. با این حال صفحه نمایش های DS مشکلاتی نظیر Refresh Rate ناپایدار و تیرگی در برخی نقاط تصویر که PSP از آن ها رنج می برد را ندارند. نهایتا در این بخش هر یک از دو کنسول مزیت های منحصر به فرد خود را دارند. کنسول Sony در ارائه کیفیت، بهتر عمل کرده و کنسول Nintendo خلاقیت را به بازیکن ها نشان می دهد.
 
عمر باتری

بر خلاف قدرت پردازش در این بخش به طور قطع DS کنسول برتر خواهد بود. میزان مصرف PSP به دلیل صفحه نمایش بزرگش و داشتن دو GPU گرافیکی بسیار زیاد است. البته مقدار مصرف باتری در PSP بسته به بازی که اجرا می کنید و کاری که با آن انجام می دهید، متغیر است. به عنوان مثال بازی ای که از نهایت قدرت PSP استفاده می کند و بوسیله درایو UMD خوانده می شود، انرژی باتری را به سرعت کاهش می دهد. در حالی که یک بازی سبک که روی حافظه دستگاه نصب است، به قدری به ذخیره انرژی کمک می کند که در این حالت عمر باتری PSP را می توان با DS مقایسه کرد.
 
کنترل

هر دو کنسول تقریبا از آرایش کنترلی یکسانی بهره می برند. تنها تفاوت اصلی آنالوگ موجود در PSP و صفحه ی لمسی DS است. مانند بخش صفحه نمایش ها کنترل هر یک از کنسول ها هم مزیت های مخصوص به خود را دارند. اگر در رابطه با ژانرهای معمول بازی های کامپیوتری نظیر بازی های اکشن و ورزشی بحث کنیم، وجود آنالوگ، برگ برنده ای برای PSP محسوب می شود. اما در عوض DS همان طور که قبلا اشاره کردیم، می تواند عناوین منحصر به فرد خود را داشته باشد. در حالی که بازی های انحصاری DS از نو آوری های بیشتری برخوردارند، بازی هایی که برای هر دو کنسول منتشر شده اند، سازگاری بیشتری با PSP دارند.
 
زمان بارگذاری

در این بخش هم DS بدون شک برنده است. چرا که این کنسول از کارتریج های EEPROM (حافظه های خواندنی که تنها با جریان الکتریکی پاک می شوند و توانایی دوباره برنامه ریزی را دارند) برای بارگذاری داده ها استفاده می کند که بسیار بسیار سریع تر از درایو UMD عمل می کنند.
 
قابلیت حمل و نقل

از آنجایی که DS کنسولی تاشو است، هنگامی که بسته باشد از هر گونه ضربه و آسیب به دور خواهد بود. اما برای محافظت از PSP خود، حتما باید یک کیف دستی برای آن تهیه کنید. صفحه نمایش این کنسول هم گر چه بسیار زیبا و شفاف است، اما با کمی بی دقتی خیلی سریع روی آن خراش می افتد. از لحاظ اندازه، تفاوت میان آن دو قابل چشم پوشی است. زمانی که DS بسته است، کمی پهن تر از PSP خواهد بود. اگر چه در کل کنسول Sony بلندتر است. در هر صورت هر دو سیستم تقریبا وزن و اندازه یکسانی دارند. با تمام  این تفاسیر DS کنسول مقاوم تری برای حمل و نقل است.
 
رسانه

بازی های DS روی کارتریج های مخصوص این دستگاه عرضه می شوند. همچنین کنسول Nintendo این قابلیت را دارد تا تمام بازی های GBA را نیز اجرا کند که این خود مزیتی بزرگ برای DS به حساب می آید. از طرفی PSP از دیسک های UMD استفاده می کند که تا 1.8GB ظرفیت دارند. حافظه ای هم برای ذخیره بازی ها و فایل های رسانه ای برای این کنسول در نظر گرفته شده است. البته بازیکن های محترم (که شامل خودمان هم می شود) در ایران از حافظه هایی که برای این کنسول ها در نظر گرفته شده اند و مقدار زیادی هم افزایش می یابند، بسیار سوء استفاده می کنند! تنها مزیت DS در این بخش خواندن سریع تر اطلاعات است و PSP از هر لحاظ توانایی بیشتری دارد. بازیسازها روی UMD فضای بیشتری را در اختیار دارند، بنابراین بازی ها قطعا بزرگ تر از نسخه ای که برای DS عرضه می شوند، روی PSP به بازار می آیند.
 
نتیجه گیری

با توجه به مواردی که در بالا به آن ها پرداختیم، کنسول Sony در بخش هایی نظیر قدرت پردازش، کنترل و رسانه به طور قطع پیروز میدان است. در حالی که DS عمر باتری بیشتر، قابلیت حمل و نقل آسان تر و زمان بارگذاری کمتری را دارد. بنابراین در نظریه DS کنسول برنده است، اما عملا PSP کنسول کامل تری به نظر می رسد. این ارزیابی تا به اینجا برای هر دو کنسول کافی است. حال به نظر شما کدام یک از این کنسول ها در ایران محبوبیت بیشتری دارند؟ برای پاسخ به این سوال از سخت افزار این سیستم ها فاصله گرفته و به سراغ بازی هایی می رویم که تاکنون روی PSP و DS منتشر شده اند. در رابطه با عناوینی که روی هر دو پلتفرم عرضه شده اند، همان طور که قبلا به آن اشاره شد، کنترل در PSP به دلیل وجود آنالوگ ساده تر خواهد بود، مگر اینکه نسخه ای از بازی به طور انحصاری برای DS طراحی شود. از طرفی به شخصه می گویم DS برای بازیکن هایی مناسب است که از ابتکار و نوآوری لذت می برند، اما اگر گرافیک برای شما اهمیت بیشتری دارد، بدون هیچ تردیدی PSP را انتخاب کنید. بحث دیگر بر سر عناوین انحصاری دو کنسول است. اگر طرفدار سری Mario و یا Zelda هستید،  DS برای شما بسیار سرگرم کننده خواهد بود. اما نسخه ای از God of War یا سری GT را تنها در PSP پیدا خواهید کرد. در کل طبق نمونه آماری که بدست آوردم، اکثر بازیکن های ایرانی خاطرات زیادی از نسل اول و دوم کنسول های Sony دارند و آن ها PSP را انتخاب کردند، چرا که می توانند نسخه ای از بسیاری از بازی های محبوبشان را در این کنسول داشته باشند. در نهایت تعدادی هم گفتند: "بعد از خرید PSP به سراغ DS می روند، چون نمی خواهند هیچ بازی بزرگی را از دست بدهند". اینطور به نظر می رسد که گر چه دنیای بازی های کامپیوتری نیازمند نو آوری است، اما بازیکن ها به نوعی به بازی هایی که آن ها را دوست دارند، وابسته هستند. البته ناگفته نماند، گرافیک بازی هم برای بازیکن های ایرانی از اهمیت زیادی برخوردار است. در پایان باید گفت که 3DS (کنسول دستی جدید Nintendo) در راه است که گویا بزرگترین تغییری که در آن مشاهده می شود، پیشرفت گرافیکی خواهد بود. قطعا پس از انتشار، آن را با PSP go مقایسه خواهیم کرد.

نویسنده: علی بامرادی


نوع مطلب : کنسول  مقایسه 

داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر




Admin Logo
themebox Logo